O programie   Opis   Czynniki ryzyka   ABC prewencji   Finansowanie
Nadciśnienie Cholesterol Glukoza Palenie tytoniu Nadwaga i otyłość Nieodpowiednia dieta Niska aktywność fizyczna Alkohol

Podwyższony poziom glukozy

Glukoza jest głównym związkiem, z którego komórki naszego organizmu czerpią energię. Jest nam niezbędna do życia, ale jej zbyt wysoki poziom jest szkodliwy. U osób zdrowych jej stężenie we krwi na czczo zawiera się w granicach 60 – 99 mg/dl. Z podwyższonym poziomem glukozy związane są dwa stany charakteryzujące się zwiększonym ryzykiem wystąpienia cukrzycy:

- nieprawidłowa glukoza na czczo (IFG) – wtedy, gdy w badanej próbce krwi pobranej na czczo stężenie glukozy wynosi 100 – 125 mg/dl;

- nieprawidłowa tolerancja glukozy (IGT) – wtedy, gdy w badaniu nazywanym doustnym testem tolerancji glukozy (oznaczenie glikemii przed i 2 godz. po wypiciu ok. 0,3l roztworu rozpuszczonej glukozy) po 2 godzinach od spożycia roztworu poziom glukozy wynosi 140 – 199 mg/dl.

 

Rozpoznanie cukrzycy

Cukrzyca jest to grupa chorób metabolicznych cechująca się zbyt wysokim poziomem glukozy we krwi, który jest spowodowany defektem wydzielania i/lub działania insuliny. Rozpoznać ją możemy w 3 sytuacjach, gdy stwierdzimy jedno z poniższych:

- stężenie glukozy równe lub większe 200 mg/dl oznaczone w próbce pobranej o dowolnej porze dnia, niezależnie od posiłku, gdy występują objawy choroby takie jak: zwiększone pragnienie, wielomocz, osłabienie;

- podczas 2 badań laboratoryjnych stężenie glukozy na czczo równe lub wyższe niż 126 mg/dl;

- stężenie glukozy w 2 godzinie doustnego testu tolerancji glukozy większe lub równe 200 mg/dl.

 

Objawy cukrzycy

Cukrzyca typu 1 ujawnia się w większości przypadków gwałtownie i najczęściej w wieku dziecięcym i młodzieńczym. Jej klasycznymi objawami są: zwiększone pragnienie, oddawanie dużej ilości moczu, spadek masy ciała, ogólne osłabienie, kwasica ketonowa.

Cukrzyca typu 2 początkowo przebiega bezobjawowo. Po kilku latach przy stale wzrastającym poziomie glukozy pojawiają się dosyć niecharakterystyczne objawy: osłabienie, rozdrażnienie, świąd skóry związany z zakażeniem (często zlokalizowany w okolicy zewnętrznych narządów płciowych), utrata ostrości wzroku. Mogą również wystąpić objawy charakterystyczne dla cukrzycy typu 1: spadek masy ciała, zwiększone oddawanie moczu, nadmierne pragnienie.

 

Przewlekłe powikłania cukrzycy i zapobieganie ich rozwojowi

Źle kontrolowana cukrzyca może skutkować rozwojem późnych powikłań choroby, które są głównie skutkiem uszkodzenia naczyń krwionośnych. Przyczyną tego uszkodzenia jest przede wszystkim podwyższone stężenie glukozy, która:

        zmienia wygląd i działanie białek i enzymów budujących nasz organizm

        nasila przekształcanie glukozy do związków mogących uszkadzać komórki np. sorbitolu (związek ten, w przeciwieństwie do glukozy nie może wyjść z komórki, powoduje jej obrzęk i śmierć)

        powoduje zwiększenie wytwarzania wolnych rodników (niezwykle aktywnych cząstek, „atakujących” wszystko co się znajdzie w ich pobliżu).

Jeśli uszkodzeniu ulegają duże naczynia krwionośne (do takich należą m.in. naczynia wieńcowe w sercu i naczynia mózgowe), to mówimy o makroangiopatiach. Cukrzyca przyspiesza powstawanie w nich zmian miażdżycowych, które prowadzą do zawału serca i udaru mózgu.

Właściwa codzienna kontrola poziomu glukozy we krwi pozwala co najmniej znacząco opóźnić rozwój późnych powikłań choroby. Aby to osiągnąć należy stosować się do zaleceń lekarza w zakresie przepisywanych leków, ale także stosować odpowiednią dietę, regularnie wykonywać wybrany rodzaj aktywności fizycznej (uzgodniony z lekarzem).

www.e-prewencja.pl
tworzenie stron